De briefingzaal was gevuld met mannen en vrouwen. Ze waren vrijwel allemaal vanochtend aangekomen vanuit de hele wereld. Tachtig van de allerbesten. Een internationaal gezelschap, met voldoende ervaring in militaire ruimtevaart. Rob kuchte, en begon de briefing. "Dames en Heren, welkom. De meesten van jullie zijn hier vandaag voor het eerst en ik kan eraan toevoegen: voorlopig voor het laatst. U bent geselecteerd voor deze missie en vanaf nu dus officieel benoemd tot Moon Marshall. U bent hier alleen omdat u behoort tot de allerbesten. En - kan ik wel zeggen - dat zullen we nodig hebben ook". Rob keek naar Esmé en mompelde: "Sergeant!" Vervolgens legde Esmé de details van de missie uit, zoals Eleonora Celeste het hem verteld had. Eleonora Celeste. Hij vroeg zich weer af waar toch die eigenaardige voorkeur van Celeste vandaan kwam.Terwijl Esmé aan het praten was, keek Rob naar de jonge mensen in de zaal. Er waren veel meiden bij, zeker dertig. Ze hadden nog niet kennisgemaakt met de uniformiteit van Celeste. De meesten hadden lang haar. Er waren blondines, brunettes, roodharigen, van alles door elkaar. Nog wel. Rob dacht aan hoe ze straks na de briefing allemaal 'gerestyled' zouden worden, naar het grote voorbeeld van Celeste. Al die lange haren zouden er spoedig af moeten. Het zouden korte, blonde, hoog opgeknipte boblijntjes worden, net als Esmé. Rob voelde in zijn broek iets stijf worden. Hij probeerde het tegen te gaan door aan iets anders te denken.
"Dankjewel Esmé; Dames en Heren: omdat wij vanmiddag 1600 uur gelanceerd worden naar onze patrouillebaan om de maan, is het zaak snel met de voorbereidingen te beginnen. Voor we dat gaan doen stel ik u voor aan uw commandoteam. Behalve ikzelf, uw commandant, zullen twee heren en een dame met mij verantwoordelijkheid dragen: luitenant Capelli, sergeant Sax en mijn adjudant: mevrouw luitenant Cortar".
De twee heren en de dame stonden op. Het moest de zaal wel opvallen dat Sabrina Cortar exact hetzelfde kapsel en uniform droeg als Esmé. Rob kende Lars Sax en Sabrina Cortar al jaren. Sabrina was één van de meest ambitieuze onderofficieren in het corps. Ze stak nooit onder stoelen of banken dat ze zoveel mogelijk op 'Mrs. Bitch' Celeste zelf wilde lijken. En het lukte haar aardig. Lars Sax was een persoonlijke vriend van Rob. Een zeer stabiele, rustige vent die goed was in zijn werk: leiding geven aan het technische team. Mario Capelli was voor hem ook nieuw. De Italiaanse navigator was afgelopen week toegevoegd aan het commandoteam en leek hem een geschikte kerel.
"En dan nu dames en heren: we moeten haast maken: u wordt uitgerust voor de reis". Esmé wees naar de grote matglazen schuifdeuren links van het podium. "Dames, u gaat door de deuren linksaf; Heren, u gaat door de deuren rechtsaf. Ik wijs u op ons standaardprotocol en vraag om uw uitdrukkelijke medewerking, zodat de missie niet vertraagd wordt". Rob wist precies wat de laatste zin betekende. De dertig vrouwelijke crewleden hadden waarschijnlijk nog geen idee.
Rob bleef op het podium staan, samen met Lars, Mario, Sabrina en Esmé. Hij keek zijn team aan en zei: "Heren, dame, ik zie jullie om 1500 uur aan boord. Succes!" Rob keek naar Esmé: "Loop je mee?" Esmé knikte en liep naast hem naar de grote deuren, waar nu alle bemanningsleden door verdwenen waren. Haar stilettohakken klikklakten op de marmeren vloer. "Rob, misschien is dit het moment om je te vertellen... " Rob stopte en keek haar aan. Esmé keek Rob in de ogen en zei: "je hebt er nog een bemanningslid bij". Rob knipperde met zijn ogen. "Oh?". "Ja", vervolgde Esmé, "ik ga ook mee". "Jij gaat ook mee?" Esmé knikte. "Opdracht van Mrs. Bitch herself. Ze wil een extra communicatiespecialist aan boord". "Okee, leuk!" Rob knipoogde naar Esmé. Hij wilde lakoniek overkomen, niet te snel laten merken dat hij het wel erg leuk vond dat ze meeging. Rob wist, dat Esmé wist, dat hij haar aantrekkelijk vond. En dat het wederzijds was. Door hun drukke baan waren ze de laatste jaren nooit in staat geweest meer aandacht aan deze gevoelens te geven. Maar nu op een relatief klein ruimteschip zou dat misschien maar zo kunnen veranderen. Esmé liep voor hem uit door de deuren, linksaf. Robs ogen volgden haar kort opgeknipte nek en het korte uniformrokje. Het liefst zou hij zijn hand in haar nek leggen en al zoenend alleen met haar van de planeet verdwijnen. Maar helaas, de missie wachtte.
De requipment-unit zoals de afdeling heette was efficient opgebouwd. Ze waren nu op de vrouwenvleugel. Aan de andere kant van de centrale gang hadden de mannen een vergelijkbare afdeling. Het systeem was vergelijkbaar met een zelfbedieningsrestaurant. De dertig nieuwe dames waren in zone één. Inmiddels had elk haar persoonlijke bezittingen afgegeven bij de eerste desk en nu verzamelden ze zich voor zone twee. Rob keek naar de rij. Het waren stuk voor stuk goed geproportioneerde dames. Elk van hen straalde een zekere klasse uit. Hij wist dat elk van hen ook goed getrainde militairen waren. Maar dat leek allemaal even veel minder belangrijk. Rob dacht aan Eleonora Celeste, begreep het niet - wilde het ook niet begrijpen. Bij de tweede balie kreeg elke dame haar kleding, ingesealed als pakketje van 30 x 30 x 30 centimeter. Rob wist al wat erin zat. De eerste vijf meiden liepen door naar de kleedcabines. Rob en Esmé konden langs de zijkant, omheen de cabines heen naar de achterkant. Hij wist hoe in elke cabine een meisje vol verbazing het pakketje kleren zou openmaken dat ze gekregen had. En hoe ze zich vervolgens uitkleedde om dan de nieuwe outfit aan te doen: mooie lingerie met het Moon Marshall-logo erop. Mooie zwarte netkousen. Een superkort minirokje, een blouse en een jasje dat haar borsten nauwelijks kon verhullen. En dan - wist Rob - daarna kwam het boeiendste onderdeel. Dat was de reden dat hij en Esmé toch maar even gingen kijken. Het was een vreemde eis die Celeste had ingevoerd. Maar steeds was het weer mooi om naar te kijken. Zeker met zo'n grotere groep als dit.
Na drie minuten ging de eerste kleedcabine open. Het eerste meisje stapte wat twijfelachtig naar buiten. Ze keek om zich heen, zich bewust hoe sexy haar nieuwe outfit was. Het was duidelijk dat ze dit niet had verwacht. De andere deuren volgden. Vijf meisjes keken elkaar aan. Ze waren lacherig en zenuwachtig. En nu al bloedmooi. De hoge hakken, netkousen en minirokjes maakten hen werkelijk oogverblindend. Een voice-over klonk: "Dames, wilt u uw haar losmaken alstublieft" De meiden keken elkaar verschrikt aan. Het eerste meisje stond giegelend aan haar lange blonde haar te friemelen. De tweede maakte haar schouderlange bruine haar los uit een staart. Eén meisje was duidelijk geschrokken. Rob zag haar rood worden, happen naar adem. "Ze gaan toch niet ons haar knippen?" riep ze. Er was geen weg terug. Enkele van de meisjes leken het nu te begrijpen. Ze waren professioneel genoeg om nu niet te protesteren. "Wilt u doorlopen naar de volgende zone". De meisjes schuifelden door, terwijl achter hen de volgende vijf de kleedcabines in gingen.
Rob en Esmé liepen met de eerste groep van vijf mee en gingen onzichtbaar achter het spiegelglas staan. Zone drie was een brede witte ruimte. In het midden stonden vijf witleren stoelen met ernaast een terminal. Aan iedere terminal was een soort robotarm bevestigd met iets wat op een design-lampenkap leek. De meisjes zochten elk een stoel. Het programma begon en vrijwel alle vijf begon opgewonden te gillen toen de stoel in veiligheidsmodus ging. De polsen werden gefixeerd, de stoel kantelde eerst twintig graden naar achteren voor de kleurbehandeling. De meisjes lagen in een zeer relaxte houding. Het wassen en kleuren ging erg snel.
Rob keek naar de brunette met het schouderlange haar. Ze lag achterover in de stoel en leek te genieten van het moment. De robot gaf haar een ontspannende hoofdmassage. Na een minuut was het wassen en kleuren klaar. De brunette was veranderd in een blondine, net zo fel blond als Esmé, en als Eleonora, en als Sabrina en als alle anderen. De stoel kantelde naar de beginstand en de 'lampenkap' zakte over haar hoofd. Ze slaakte een klein gilletje toen de kap haar hoofd fixeerde door een ingewikkeld klemsysteem. De klembeugels bewogen in de kap mee zo, dat het knippen ongehinderd kon doorgaan terwijl het hoofd muurvast zat. Toen begon de kap zachtjes te zoemen. Rob zag het goudblonde haar van het meisje met bossen tegelijk op de grond vallen en voelde dat zijn broek weer wat te klein werd. In de kap werd het blonde haar precies op de kaaklijn schuin oplopend naar achteren afgeknipt. De 'Eleonora-bob'. Tot slot kantelde de kap iets naar boven. Op de - nu zichtbare slanke hals van het meisje zakte een witte kniparm met fijne tondeusemesjes. Het apparaat omsloot haar nek en begon langzaam trillend langs haar achterhoofd omhoog te bewegen. Een regen van fijne haartjes viel naar beneden. De arm wisselde de frontmesjes en bewoog nog eens naar beneden. Rob had het al veel vaker gezien, maar steeds weer was het fascinerend. Het meisje zat volledig ontspannen in de stoel, leek wel van de wereld verdwenen. Haar volle lippen iets van elkaar. Ze maakte een zacht kreunend geluid. Rob moest weer aan Eleonora denken. De arm zoemde nog één keer omhoog. Het zuigsysteem zoog alle afgeknipte haren open onder de stoel weg. En toen was het klaar. De kap verdween. In de stoel zat ademloos een strakke blondine met een sexy boblijn. De polsfixaties sprongen los. Het meisje stond op uit de stoel, wankelde even op haar hoge hakken. Toen voelde ze aan haar haar. Ze schudde haar hoofd en legde haar hand in haar kort opgeschoren nek. Met gesloten ogen en een brede glimlach streelde ze de korte haartjes. Rob keek naar opzij. Esmé stond naast hem. Ze had net als hij ademloos staan kijken. Ze had haar hand zachtjes strelend in haar kruis, het puntje van haar tong stak een beetje uit haar mond. Toen leek ze wakker te worden. Ze rechtte haar rug en keek naar Rob. Ze hadden hier al veel vaker samen gestaan. Esmé glimlachte naar Rob. De spiegelplaat schoof opzij en ze voegden zich bij de groep.
Ook de andere meisjes waren klaar. Gillend om zichzelf en elkaar liepen ze door naar de lobby om op de rest van de groep te wachten. Rob glimlachte om wat hij zag. De meiden leken in niets op soldaten. Ze dansten op hoge hakken om elkaar heen, verbaasd over hun uiterlijk. Ze voelden met de handen aan hun kortgeknipte nek en plukten aan hun minirokje om het maar over de billen te laten vallen.
Wat geen van de meisjes opviel, was het minuscuul kleine rode puntje hoog in de nek. Daar had het apparaat na het scheren onvoelbaar een com-implant geinjecteerd - nog niet geactiveerd uiteraard. Het was standaardprocedure sinds Celeste aan het roer stond. De com-implant werd éénmalig ingebracht, zodra je aangenomen werd bij UNOMEX. Het implantaat maakte localisatie en communicatie mogelijk door heel het zonnestelsel via het SPS-systeem - en God weet wat nog meer..., dacht Rob. Hij moest er niet veel van hebben en vroeg zich af hoeveel mensen eigenlijk wisten dat híj zelf geen com-implant had. Niet al te veel hoopte hij. Iets in hem zei hem dat hij er goed aan deed er zo lang mogelijk over te zwijgen.
Na een kwartier waren alle dertig vrouwelijke recruten klaar. Esmé pakte met brede glimlach de microfoon. "Welkom bij UNOMEX ladies! Ik hoop dat je nieuwe uiterlijk je bevalt - bekijk elkaar maar eens goed, want dit is hoe je er de komende tijd zult uitzien! - Een goede missie gewenst alvast." Een opgelaten gejoel was het antwoord.
Rate this story now.
5- Excellent
4- Very good
3- Good
2- Needs work
1- Poor
Enter some comments about this story or see what others have said on the forums .