De lancering verliep volgens schema. De UN Lunar Shimmer, het nieuwe schip van de Moon Marshalls was perfect. Het was een klein patrouilleschip voorzien van up-to-date Stealth-technologie. Zelfs voor visuele waarneming tot twee kilometer onzichtbaar. En het was tot de tanden bewapend. Rob ging ervan uit dat ze dat nodig zouden krijgen. Het interieur was wit en licht, zoals alle moderne schepen. De 85 personen bemanning konden rekenen op redelijk comfort. Er was kunstmatige zwaartekracht, inmiddels zo goed dat je het verschil met de aarde nauwelijks voelde. De verblijven waren krap, maar compleet. De sfeer aan boord was gespannen. Het was moeilijk te zeggen wat er ging komen. Maar geen bemanningslid twijfelde dát er iets ging gebeuren. Rob wist dat de jongens en meiden goed genoeg waren. Hij had het neusje van de zalm aan militaire astronauten aan boord. Rob was tevreden over het schip en de bemanning. Maar daar was ook alles mee gezegd, hij maakte zich grote zorgen over de rest. Hij zocht Sabrina Cortar. Ze zou wel op de brug zijn, dacht hij, het was haar wacht.
Op de brug vond hij Lars Sax en Sabrina. Het was logisch om te verwachten dat er niet veel zou gebeuren de komende dagen. De Marslijndienst was namelijk eergisteren verdwenen. Rob maakte zich weinig illusies. Hij verwachtte geen sporen ervan aan te treffen. Het lag voor de hand dat er weken van zinloos rondjes draaien rond de maan in het verschiet lagen. Maar het vreemde was dat onder de bemanning niets van die verwachting merkbaar was. Iedereen die hij sprak was waakzaam. Alsof er iets dreigends boven hun hoofd hing. Rob kon niet definieren waar het vandaan kwam. Het voelde onlogisch. Lars en Sabrina salueerden. Als ze onderling op aarde waren deden ze dat niet. Maar nu, op de brug was het anders. Als je misschien maandenlang met elkaar op een kleine ruimte moet leven is discipline eerste voorwaarde. Rob knikte alleen maar. "Alles rustig?" Het was meer een constatering dan een vraag. Sabrina knikte en keek naar Lars. Ze hadden duidelijk een boeiend gesprek gevoerd voordat hij binnenkwam. Lars speelde open kaart. "Kapitein, mag ik iets vragen. Wat denkt u dat er met die Maanbus is gebeurd?" Rob haalde diep adem. Dat was precies wat hij zich ook afvroeg.
Hij dacht terug aan het gesprek met Eleonora Celeste, op aarde vanochtend. "We houden er ernstig rekening mee dat er op aarde groepen zijn die hier meer vanaf weten" had ze gezegd. Rob had er zijn twijfels over. Het was alsof Lars zijn gedachten kon lezen. "Om eerlijk te zijn, kapitein, denk ik niet dat het piraten waren. Althans, niet die rotzakken van de aarde". 'Die rotzakken van de aarde' was Lars' benaming voor slecht georganiseerde bendes Zuid-Amerikanen, Afrikanen en Indiërs in goedkope Chinese zelfbouwruimtescheepjes. Het was een plaag, maar het bleven muggeprikjes. Nee, de verdwijning van deze bussen leek een te grote en te georganiseerde klus. "Ik ben het met je eens Lars, maar wat is het dan? Een nieuwe vijand? Een grotere vijand?" Sabrina zuchtte en streek met haar hand door haar boblijn. "Tsssssss. Ja, wat dan?" Haar mooie ogen waren grote vraagtekens. Ze draaide zich om en liep weg. Lars deed een stapje naar Rob toe. "Als ik zo vrij mag zijn Rob", fluisterde hij, "Sabrina vat elk alternatief op als kritiek op Mrs. Bitch. Kijk uit wat je zegt in haar bijzijn". Rob wist dat Sabrina een grote fan was van Celeste. Maar of ze haar realiteitszin erdoor liet vertroebelen? Het zou hem tegenvallen. "Mars" zei hij. "Of, nog logischer: de andere kant, de donkere kant van de maan". "Onmogelijk", zei Lars. "De donkere kant is onbewoonbaar. Mars lijkt me nog de beste optie". Het was bekend dat er op Mars sinds de jaren zestig van de vorige eeuw kolonies waren ontstaan die - op zijn zachtst gezegd 'uit het aardse blikveld' verdwenen waren. En het was ook geen geheim dat deze kolonies een magneet waren voor gespuis, het professionele gespuis dan. Ruwe mannen, slechts uit op geld en macht. Zouden zij in staat zijn vijf Maanbussen te kapen? Het leek logisch. "Maar Lars, weet je wat mij vooral dwars zit?" Rob keek even om zich heen. Sabrina was weg. "Dit kan Celeste toch ook bedenken?" "Celeste heeft haar eigen agenda", zei Lars. "Het moet wel, een kind kan het narekenen". Rob schudde zijn hoofd. Wat vergat hij? Wat zag hij over het hoofd?
"Kapitein - inkomend bericht van het hoofdkwartier - Kapitein". Door de pneumatische deuren die naar de communicatieruimte leidde kwam een jonge vrouwelijke soldaat 1ste klasse. Ze hield een datablok in haar hand. Haar stilettohakken klikten op de harde vloer. Ze had zichtbaar nog wat moeite met het minirokje en de hakken, want vlak bij Rob gekomen struikelde ze, het datablok viel uit haar hand. Het rokje was normaal net lang genoeg om haar billen te bedekken. Nu was dat niet genoeg. Rob vond het niet erg. Zenuwachtig pakte het meisje het datablok en stond op, plukkend aan het sexy rokje. "Nog wat moeite met het uniform soldaat?" vroeg Rob. Ze lachte en gaf het datablok. "Op aarde draag ik het liefst mijn spijkerbroek en platte schoentjes, kapitein". "Geeft niets, soldaat, alles went en je ziet er schitterend uit!" "Dank u kapitein". Ze draaide zich om en klikklakte terug naar de deur. Robs ogen volgden haar opgeknipte nek. Waar was Esmé eigenlijk? Rob voerde zijn code in het datablok en las het bericht. "Wat een onzin, ik snap niets van dat mens!" flapte hij eruit. Hij stopte het datablok in een broekzak en ging op zoek naar Sabrina en Esmé.
In het centrale officiersverblijf vond hij hen. "Dames: orders van Celeste. Vraag mij niet wat het met verdwenen Maanbussen te maken heeft, maar jullie moeten je 'looks' aanpassen. Ik begrijp niets van mevrouw Eleonora Celeste". Rob keek expres naar Sabrina. Ze mocht best weten dat hij kritisch stond tegenover deze flauwekul. Hij liet het datablok zien. Er stond in: "E. Celeste aan US Lunar Shimmer: Vrouwelijke onderofficieren en officieren ondergaan per direct requipmentbehandeling nummer 2, geprogrammeerd in dit bericht - Doel: betere visualisatie van rangen onder vrouwelijk UNOMEX personeel". Rob keek naar het datablok. "Behandeling nummer 2". Wat zou dat nu weer zijn? Hij staarde naar het schermpje, net te lang om te missen dat Sabrina en Esmé elkaar even indringend aankeken. "Onzin of niet, orders zijn orders", zei Sabrina. "Er is één requipmentstoel aan boord, tussen de kombuis en de ziekenboeg. Ga jij maar eerst Esmé". Esmé schudde haar hoofd: "nee Sabrina, ik wil nog iets met Rob bespreken, ga jij maar eerst".
Robs ogen volgden Sabrina tot ze weg was. Esmé pakte zijn hand. "Kom mee". Ze trok hem naar de deur van haar hut en vervolgens naar binnen. De deur schoof in het slot, Esmé vergrendelde hem meteen. "Rob!" Esmé stapte naar hem toe en omhelsde hem. Ze sloeg haar linkerbeen om hem heen en zoende hem intens. Rob keek haar aan. Ze was mooi. De korte blonde boblijn tot op de kaak leek voor haar bedacht. Rob legde zijn hand in haar nek en voelde de korte haartjes. "Rob", vervolgde Esmé, haar lippen tegen zijn oor: "ik weet niet wat 'behandeling nummer 2' betekent. Maar voordat ik 'm onderga wil ik tegen je zeggen dat ik zo blij ben dat we eindelijk wat dichter bij elkaar zijn...". Rob knikte. Hij voelde hetzelfde. Bij alles wat hem dwars zat aan deze missie was dit in ieder geval positief. Eindelijk bij Esmé. "Ik ga nu naar de stoel. Ik wil dat je op me wacht, in jouw hut. Ik kom naar je toe. En vertel me dan wat je van me vindt. Ik hoop dat ik er dan nog een beetje uitzie. Het zal me benieuwen wat Mrs. Bitch bedacht heeft". Ze trok haar korte rokje recht, keek in de spiegel, werkte haar lippenstift snel bij. Ze kuste haar hand en blies naar Rob. En verdween door de deur.
Rob ging naar zijn eigen hut. Hij dimde de lichten tot het schemerdonker was, trok zijn uniformjasje uit en ging op het bed liggen. De minuten tikten voorbij. Hij luisterde naar de zachte geluiden van het schip om hem heen. Het vage gezoem van de zwaartekrachtgenerator. Een gedempt tikken van een kapotte ventilator. Het wachten duurde lang. Wat zou behandeling nummer 2 zijn? Hij dacht aan Eleonora Celeste, aan de persoonlijke briefing voor deze reis. Wat bezielde haar? Vanwaar die doorgedraaide aandacht voor het uiterlijk van zichzelf en haar vrouwelijke personeel. Alsof er ook niet vijftig mannen aan boord van het schip waren. Ineens besefte Rob dat. Het draaide alleen om de vrouwen! De mannen waren niemand voor Mrs. Bitch. En Sabrina was precies hetzelfde. Het zat hem niet lekker. Toen dacht hij aan Esmé. Zou Esmé... hij stelde zich voor hoe ze in de stoel zat... zou ze...? Op dat moment schoof de deur open.
Er kwam een vrouw binnen. De deur vergrendelde weer. In de schemering kwam ze dichterbij. Hoge hakken. Mooie lange benen, een ultrakort rokje. Ze trok haar jasje uit en liet het vallen. "Esmé?" vroeg Rob. Ze boog zich naar hem toe. "Ik ben hier, Rob", fluisterde ze. Haar blouse was open. Haar borsten leken eruit te springen - ze geurden naar lentebloemen. Ze knielde naast het bed zodat het zachte licht van de bedverlichting op haar hoofd scheen. Rob keek naar haar gezicht, en toen naar haar haar. "Wauw!" Het was het enige wat hij kon zeggen. "Wat vind je van me Rob? Lijk ik nog een beetje op de Esmé van zojuist?" Rob wist niet wat hij moest zeggen. Esmé was mooier dan ooit. Haar haar was nog hoger afgeknipt. In plaats van de bob tot op de kaak had ze nu een ultrakorte boblijn die zeker vier centimeter korter was en platinablond. Het haar viel aan de voorzijde halverwege de wang. Vervolgens liep het schuin omhoog. Het grootste deel van haar oren was nu zichtbaar. Ze droeg er grote ringen in. Esmé zag hoe Rob ervan genoot en draaide haar achterhoofd naar hem toe, zodat hij haar nek kon zien. Robs adem stokte. Esmé's nek was tot de bovenkant van haar oren praktisch kaalgeschoren. Hij hijgde en legde zijn hand omhoog strelend in haar nek. Het voelde koel aan en stug als schuurpapier. "Esmé, je nek! Helemaal kaal!" was alles wat hij uit kon brengen. Esmé keek hem indringend aan. Haar ogen leken groter dan ooit. Nu zag Rob dat ook haar wenkbrauwen waren gereduceerd tot hele dunne streepjes. "Rob! Alsjeblieft, neuk me!" Haar stem klonk smekend, alsof ze hier jaren naar had verlangd. Rob wist dat dat zo was tenminste. "Rob, neuk me nu, alsjeblieft", zei Esmé nog een keer. Er klonk wanhoop in haar stem. "Rob, snel! Het kon wel eens de laatste keer zijn... neuk me, neuk me!" Rob had geen tijd om te denken over wat ze zei... eerst doen, straks denken. Hij trok zijn kleren uit. Esmé was nog sneller. Ze kroop bovenop hem. Rob keek naar haar ultrakorte boblijntje, legde zijn handen in haar kaalgeschoren nek en gleed tegelijk haar kut binnen. Samen voerden ze het ritme op. Esmé was wild. "Oh Rob, vind je me mooi zo?" Rob zoende haar en knikte, hijgend. Heftiger ging ze, intenser. Esmé boog haar hoofd. Het bot afgknipte haar viel naar voren, haar kaalgeschoren nek viel bloot. "Oh Rob! Laat mij onder!" Ze wisselden van positie. Rob boven. Esmé hijgde: "Harder, harder neuk me harder Rob!" Rob probeerde dwars door haar heen te duwen. Esmé schokte op en neer, terwijl hij met zijn handen met gespreide vingers in haar volle billen greep. Ze kreunde, gilde: "Oh, oh, oh, oh, Rob, ja! Harder! Ja ja ja, ik kom, JA, JA, JAA! OOHH" Ze klauwde haar nagels vol in zijn rug en kwam heftig schokkend klaar. Tegelijk explodeerde Rob in haar. Hij trok haar overeind, zijn handen in haar kale nekje en trok haar hoofd tegen zijn borstkas. Snakkend naar adem vroeg Rob: "wat bedoelde je nou met 'het kon wel eens de laatste keer zijn...?!" Met wijd opengesperde ogen keek Esmé hem aan...
Op dat moment rinkelden de alarmbellen. Boven de deur begon een rode lamp te knipperen. En een kille stem klonk: 'Kapitein, met spoed naar de brug, Kapitein, met spoed naar de brug'.
Rate this story now.
Enter some comments about this story or see what others have said on the forums.
Recommendations
If you liked this story, here are others that you might like.
Your Internet home for stories about male and female haircuts, head shaves, buzz cuts, alternative hairstyles, and more!
Copyright 2002-2012 by the owners of HaircuttingStories.com