Rob opende zijn ogen. Behalve een verschrikkelijke dorst voelde hij zich heel redelijk. Rob ging langzaam overeind zitten. Hij masseerde het bloed in zijn benen. Op aarde had hij één keer een test gedaan met hybernatie, maar dat was slechts één dag geweest - vrij kort geleden. Alle lichaamsfuncties werden kunstmatig op een laag pitje gezet, streng bewaakt uiteraard. Hij wist dat 'ze' hem wakker hadden laten worden. Het mooie van hybernatie was dat je niet voelde hoe lang je geslapen had. Of was het juist een nadeel? De kunstmatige slaap verdween nu snel uit zijn hoofd. Alle gebeurtenissen op de Lunar Shimmer stonden nog haarscherp op zijn netvlies. Alsof het vanochtend gebeurd was. Maar welke dag was het? En waar was hij? Hij keek om zich heen.
Hij bevond zich op een soort bed. Zachte lichtroze kussens. Het bed stond midden in een witte, ovalen ruimte. Het leek een beetje op een hotelkamer. Er stond een kunststofglazen tafel, met twee bijbehorende relaxstoelen. Op de tafel stond een kan water en twee glazen. De kamer was ruim en licht. De verlichting kwam uit vier wandpanelen. Het was tegelijk steriel en sfeervol, fris en rustgevend. Er waren twee ondoorzichtige matglazen deuren. De ene deur leek de toegang tot de kamer te zijn. De andere stond open en ging waarschijnlijk naar een badruimte. Rob ging staan en bekeek zichtzelf in een enorme spiegel tussen twee verlichtingspanelen. Niet gek, om er zo uit te zien als je net wakker bent, dacht hij. In de spiegelwand was ook een klok gemonteerd, 15.15 uur, zag Rob. Hij liep naar de tafel en schonk water in het glas. Hij dronk de kan in één keer leeg. Maar waar was hij precies? Was hij op Venus, zoals de Adviseur had gezegd? De Adviseur! Zou hij haar ook hier weer zien? Hij dacht aan haar sexy verschijning, helemaal in het rood. Bij de gedachte aan de rode boblijn, met de kaalgeschoren nek, voelde Rob zich weer helemaal wakker en springlevend. Hij voelde dat hij moest nadenken over wat er gebeurd was. Het was zo complex! Een mengeling van gevoelens maakte zich van hem meester, hij was in de war. Rob voelde de woede weer groeien, ze hadden immers zíjn schip gekaapt, hij wist nog steeds niet waarom! En erger nog: Rob voelde zich verraden, door Sabrina en Esmé. Vooral Esmé! Hij dacht aan hoe hij haar in de ogen gekeken had, op bed in zijn hut. Ze was zó sexy geweest, het was zo perfect geweest - tot de alarmbellen gingen loeien. Maar haar opmerking had hij niet begrepen. "...Het kon wel eens de laatste keer zijn...", had ze gezegd. En nog steeds begreep hij niet wat ze daarmee bedoeld kon hebben. Ze moest geweten hebben wat er gebeurde. Ze hadden de in het rood gelklede buitenaardse dames gegroet en herkend. Zij en Sabrina en 'Mrs. Bitch' Eleonora Celeste zelf, ook. Ze hadden hem bedrogen! Een spel met hem gespeeld! Maar waarom? Het meest vreemde van alles vond Rob zijn eigen gevoel van rust. Hij voelde wel de boosheid, de verwarring, maar iets heel diep in hem zei hem dat hij het allemaal kon vertrouwen. Ondanks alles. En tegelijk verontrustte dat hem nog het meest: dat hij zo bezig was met zijn gevoel. Hij herkende dat niet. Het voelde allemaal als een betoverende roes. Alsof er elk moment een mooie goede fee kon verschijnen.
Rob stond op en liep naar door de geopende deur naar de andere ruimte. Het was inderdaad een badkamer. Een marmeren vloer en glimmende wanden. Sfeervol gedempt licht. Er waren de gebruikelijke badkamerattributen. Een toilet. Een bad, al voor hem gevuld met warm water. Er stond ook iets wat Rob niet herkende. Een wit glanzend apparaat. Het leek een soort ligstoel in de vorm van een koker. Het deed hem denken aan een antieke zonnebank uit een museum. Het leek hem logisch dat als je in de stoel zou gaan liggen, de koker zich scharnierend om je zou sluiten. Als een soort ijzeren long. Maar waar diende het voor? Rob had geen idee... Toen deed een stem achter hem Rob verstijven.
"Is uw verblijf naar wens, Kapitein?" Met een ruk draaide hij zich om. Het was geen fee, maar niet veel slechter. De Adviseur! Ze was ondanks haar hoge hakken geruisloos binnengekomen. Ze zag er exact hetzelfde uit als de eerste keer, aan boord van de Shimmer.
Rob bekeek haar van top tot teen. Ze had weer die mysterieuze glimlach om haar mond. Haar rode jasje was te krap voor haar volle decolleté, haar rokje te kort voor haar sexy billen. Ze zag Rob kijken en even leek het alsof ze zelfs even voor hem poseerde. Ze draaide haar hoofd een beetje zodat hij het ultrakorte boblijntje en haar kaalgeschoren nek kon zien. "Welkom op Venus, kapitein!". Diep van binnen wist Rob dat hij niet normaal reageerde. Hij had woest moeten worden! Zoals deze vrouw deed, ze speelde met hem! Maar hij kón het niet. Alsof er honderden vlinders door zijn buik fladderden! De Adviseur zag zijn tweestrijd en zei: "Kapitein. Ik weet dat u veel vragen hebt". Rob kon alleen maar knikken. Ze streek met haar hand omhoog, over haar kaalgeschoren nek. "Al uw vragen zullen beantwoord worden, maar wel één voor één, elk op zijn tijd". Rob knikte weer, en stotterde, "we ... zijn dus op Venus?". De adviseur knikte: "Ja, uw eerste vraag. U wilt eigenlijk vragen hoe dit mogelijk is? Want voor zover u wist was het niet mogelijk om op Venus te komen..." Ze stopte even. "Loopt u even mee, dan gaan we zitten".
Ze draaide zich om en liep naar de glazen tafel. Rob volgde haar, wist niet of hij naar haar lange, sexy benen of naar haar kale nek moest kijken. Ze gingen zitten aan de tafel en de Adviseur vervolgde. "U moet weten, dat het meeste van wat u dénkt te weten over deze planeet volslagen onzin is, propaganda van onze agenten op aarde". Rob schudde zijn hoofd. Inmiddels geloofde hij alles. Ze ging verder: "Sinds de ruimtevaartwedloop tijdens de Koude Oorlog, nu 150 jaar geleden, is deze planeet bewoond. Die Koude Oorlog ging tussen wat toen de Soviet-Unie heette en de VS. Behalve de wapenwedloop op aarde was het een prestigeproject van beide grootmachten om als eerste de ruimte te bedwingen. De Soviets - vooral de Russen eigenlijk, waren de eersten die een mens in de ruimte brachten. De Amerikanen waren vervolgens als eerste op de maan. In de periode daarna werd door de Amerikanen veel aandacht besteed aan de planeet Mars. Uiteindelijk resulteerde dat in de eerste bemande vlucht naar Mars in 2032. Maar wat op aarde veel minder bekend was en is, is dat de Russen vanaf het begin geïnteresseerd waren in de planeet Venus". Rob herinnerde zich de naam van het vreemde ruimteschip waarin zij met de Shimmer verdwenen waren: de 'Krasivaja Koroleva IV'. 'Russisch', had hij gedacht. Toch dus! De Adviseur sloeg haar lange benen over elkaar en ging verder: "Onvoorstelbaar misschien, maar al tijdens de Koude Oorlog ontdekten de Russen de mogelijkheden van deze planeet. Ze stuurden reeds in 1984 een bemande missie, met het doel een kolonie te starten. De eerste missie mislukte, maar de tweede in 1986 geleid door twee vrouwen werd een succes."
Ze stopte even en keek Rob dromerig aan, alsof ze zijn reactie op het woordje 'vrouwen' wilde zien. "Sindsdien is Venus bewoond. Op aarde werden door de Russen vanaf het begin allerlei sprookjes de wereld in geholpen over Venus. Sprookjes, die voor de eerste, oppervlakkige observant waar leken te zijn. Dingen als: Venus is te heet voor leven. De atmosfeer is giftig, etc. etc." De eerste paar jaar was dat voldoende. In 1986 waren er maar drie mensen op Aarde die van de geheime Venusbasis wisten. Toen 'de muur' viel en daarmee de Koude Oorlog voorbij was, verdwenen deze drie spoorloos - hierheen. De Venusbasis was vergeten. Wat niemand wist was, dat er op Venus nog steeds mensen waren. En méér dan dat: de planeet biedt betere mogelijkheden voor de ontwikkeling van de mensheid dan de aarde. Toen we de kolonie eenmaal hadden opgebouwd, was het volstrekt onnodig om contact met de Aarde te onderhouden. We worden beschermd door een dikke atmosfeer, vanaf de Aarde gezien lijkt het leven hier onmogelijk. Er ontstond hier een nieuwe mens. Met een nieuwe samenleving. Met nieuwe technologie. De afgelopen zeventig jaar zijn er wel diverse vluchten van Venus naar de Aarde geweest. Eén reden daarvoor was infiltratie van de Aarde. Want wat ons betreft blijft Venus de ellende op Aarde bespaard. De Aarde is verscheurd door problemen en oorlogen". Ze glimlachte, ging rechtop zitten en trok haar minirokje recht. "Wij hebben de oplossing. Maar we kunnen niet anders dan deze oplossing zeer zorgvuldig en geleidelijk brengen. Als de aarde te vroeg ontdekt wat wij hier op Venus hebben, kán het alsnog allemaal voor niets zijn. In onze ogen is dat hetzelfde als het eind van de mensheid".
De Adviseur stopte weer en keek Rob diep in de ogen. "Begrijp mij goed Kapitein: wij willen maar één ding: Vrede! Wereldvrede, vrede in het heelal, overal!" Haar ademhaling ging snel. Rob knikte. De grote, dromerige ogen van de Adviseur werkten beter dan drugs. De hoeveelheid nieuwe informatie duizelde hem. Hij had duizend vragen tegelijk en begon stamelend "...Maar waarom op deze manier, en... wie is Eleonora Celeste, en... waarom heeft u ons schip gekaapt, en... wat wisten Esmé en Sabrina? En... waar zijn de andere Moon Marshalls?..." Rob struikelde over zijn eigen woorden en wist niet wat er met hem gebeurde.
De Adviseur ging staan. "Heel veel vragen", zuchtte ze. "Nogmaals: ze zullen allemaal worden beantwoord. Om met de laatste te beginnen: U bevindt zich in één van onze Gasthuizen. Alle leden van uw bemanning bevinden zich op dit moment in eenzelfde ruimte als u. En hetzelfde geldt voor de inzittenden van de Maanbussen, die zijn ook hier. De meesten althans. Rob zag dat de Adviseur even slikte en hem van top tot teen bekeek. Ze leek zenuwachtig. Ze deed een stapje naar hem toe. Onder het bot afgeknipte haar van haar korte boblijntje kleurden haar wangen rood - alsof ze verlegen was. "Kapitein..., u..., u kunt antwoord krijgen op uw overige vragen, als u besluit ons standaard initiatieprogramma te volgen. Daar hangt het van af"....Ze deed een stap achteruit en keek schichtig naar het kokervormigeapparaat in de badruimte. "Ik raad u aan hieraan mee te werken. Ik ga u nu verlaten, mijn schip vertrekt vanmiddag, de ruimte weer in. U zult meer informatie krijgen via onze gastvrouwen hier op Venus". De toegangsdeur tot de kamer gleed open. In een glimp zag Rob een enorme lichte ruimte achter de deur. De Adviseur was weg en de deur gleed dicht.
Rob ging op het bed zitten. Wát had ze gezegd? 'Ons standaard initiatieprogramma'? Wat was dat? Het begon hier meer op een gevangenis te lijken. De uren gingen voorbij. Het was al avond toen opeens het licht in zijn kamer dimde. De spiegelwand bleek ook een beeldscherm te zijn. Er ontstond een golvend, afwisselend lichtgroen en roze beeld, net als aan boord van de Shimmer in de baan om de maan vier maanden geleden. Vanaf het scherm werd een vrouwfiguur geprojecteerd. Het was een scherp 3d-hologram, ze leek ongeveer een meter voor de spiegel te staan. Rob had niet anders verwacht, maar ook deze vrouw was adembenemend om te zien. Ze was gekleed in een lichtblauw mantelpakje. Ook haar rokje was te kort om haar billen fatsoenlijk te bedekken - het leek wel een standaardvoorschrift op deze planeet. Ze droeg een halftransparante lichtblauwe maillot en hoge lichtblauwe leren laarzen met hoge hakken. Het jasje had een hooggesloten kraag, om haar nek, maar bij haar borsten was het jasje opengewerkt. De vrouw had lichtblond, superkort krullend haar. De zijkanten en achterkanten waren kort opgeschoren, onderaan haar nek en rond de oren vrijwel kaalgeschoren, geleidelijk ging het via zachte stoppeltjes over in de fijne krulletjes bovenop. Ze glimlachte naar Rob.
"Dag Rob, ik ben gastvrouw op jouw afdeling. Mijn naam is Marinka". Het viel Rob op dat hij niet meer als 'Kapitein' werd aangesproken. Marinka vervolgde: "Rob, het is mijn taak aan jou uit te leggen hoe de initiatieprocedure verloopt". Rob knikte en dacht aan de Adviseur, die plotseling zenuwachtig was geworden bij dit onderwerp. Marinka ging verder: "Op dit moment ben je op Venus in Gasthuis 2 van onze ruimtehaven. Je bevindt je in onze hoofdstad, Venerapolis." Ze legde grote nadruk in haar stem: "Het is expliciet niet mogelijk om het Gasthuis te verlaten, de haven te verlaten en de stad in te gaan zónder een volledige initiatieprocedure." Ze stopte even om er meer gewicht aan te geven. Rob begreep dat hij nu even geen vragen moest stellen. "Een volledige initiatieprocedure omvat twee stappen: 'Recreatie' en 'Resocialisatie'. Let op: je kunt de kamers waar je je nu bevindt pas verlaten, als je Stap één - 'Recreatie' - hebt doorlopen. Dit stelt je in staat je in dit gasthuiscomplex te bewegen, je bemanningsleden op te zoeken en te spreken." "Mooi is dat", dacht Rob, "een gevangenis dus, tenzij je meewerkt". Hij hield zijn mond. "Stap twee - 'Resocialisatie , geeft je de mogelijkheid om dit Gasthuis te verlaten en je op een normale manier in de samenleving in Venerapolis te mengen". Rob knikte, het was duidelijk tot zover. "Over exacte inhoud van de stappen in de initiatieprocedure kan ik geen informatie geven. Ik vertel alleen dat het een ingrijpend programma is, met onomkeerbare gevolgen. Maar Rob, het is absoluut noodzakelijk dat je deze stappen doorloopt. Anders is er geen leven op Venus mogelijk". Marinka klonk zeer beslist. "Misschien denk je dat dit een gevangenis is. Als je besluit niet verder te gaan in de initiatieprocedure heb je daar gelijk in. Maar we doen het ook voor je eigen veiligheid. Het is namelijk absoluut onmogelijk deze ruimtes te verlaten zoals je nu bent. Het zou je dood betekenen. Denk er goed over na, Rob! Het is wel ingrijpend, maar ik kan je vertellen dat inmiddels velen je zijn voorgegaan en van hen heeft niemand spijt". Marinka glimlachte naar hem en haalde haar rechterhand strelend omhoog langs haar hoog opgeschoren nek, precies zoals Rob Esmé en Sabrina had zien doen, aan boord van de Shimmer. "Ik laat je nu alleen. Als je zover bent - of dat in dagen, weken of maanden is: in je badkamer vind je een Recreatieapparaat. Het werkt eenvoudig: je gaat in de stoel liggen - naakt! - en drukt op de startknop om de stoel te activeren. Let op dat je echt geen kleren of sieraden draagt, dat kan namelijk misgaan. Welterusten Rob". De hologram van Marinka was verdwenen en het licht in de kamer ging over in een blauwe gloed, de nachtverlichting. Het was 23.30 uur.
Rob ging languit op het bed liggen. Het kwam er op neer dat hij tot levenslang was veroordeeld, tenzij hij zich overgaf aan een programma waarvan hij geen idee had wat het was. Hij besloot te gaan slapen. Géén beslissingen zonder er een nacht over te slapen. Het verwonderde hem, dat hij er zo lakoniek onder was. Want nuchter bezien was het nogal wat! Zonder uitleg werd hij vastgehouden, gedwongen tot misschien wel de meest vreemde dingen. Wie weet, wat de eerste stap 'Recreatie' niet inhield! Rob voelde zijn boosheid terugkomen. Waarom moest hij op Venus blijven? Zou hij kunnen ontsnappen? Hij keek nog eens naar de kamer. Nu pas viel het hem op dat er geen ramen of iets degelijks waren. Het leek onmogelijk. Het was een gevangenis. De enige weg eruit was die vreemde stoel in zijn badkamer. Wat zou het zijn? Hij merkte hoe langer hij erover nadacht hoe meer het hem opwond. Behalve de boosheid, was er ook de sensatie! Wat ging dat ding, die stoel doen? Onbewust moest hij terugdenken aan de dertig vrouwelijke Moon Marshalls in de requipmentstoelen, op de ochtend van hun vertrek van de Aarde. In gedachten zag hij hoe het ene meisje na het andere haar lange haren verloor en veranderde in een supersexy kort opgeknipte, blonde hotshot. Waar zouden die meiden nu zijn, ook ergens hier? Zou die stoel in zijn badkamer ook een soort 'Requipment-stoel' zijn? Maar hij had geen lang haar. Onwillekeurig voelde aan zijn crewcut, het voorgeschreven kapsel voor UNOMEX mariniers. Hij dacht aan Eleonora Celeste. Zij - verraderlijke trut - ze had het allemaal geweten, en hem erin geluisd! Zou hij haar ooit nog zien, zodat hij haar kon vertellen wat hij van haar vond? Maar ondanks de boosheid bewonderde hij haar. Ze had het goed voor elkaar. Hij dacht aan Esmé..., waar zou ze zijn? Zou hij haar nog zien? Rob kwam er niet uit. Hij had tijd nodig, Het werd een onrustige nacht. Alle afwegingen die hij kon maken, maakte hij. Wat leverde het op, om hier maand in maand uit te wachten? Misschien zat hij hier wel jaren? Wie miste hem? Na zes uur draaien zonder slaap hakte hij de knoop door. Hij stond op, liep naar de badkamer, trok zijn kleren uit en ging in de stoel liggen...
Rate this story now.
5- Excellent
4- Very good
3- Good
2- Needs work
1- Poor
Enter some comments about this story or see what others have said on the forums .