Rob drukte op de startknop in de kokervormige kap boven zijn hoofd. Bijna onhoorbaar sloot de koker zich rond zijn naakte lichaam. “Een doodskist", dacht hij heel even, “het is net een doodskist". Toen begon de binnenkant van de koepel zacht te gloeien. Een wittig licht wat steeds feller werd tot het voelde als de zon op een zomerdag. Het was prettig. Rob had er geen verklaring voor maar hij werd volkomen rustig. Op de één of andere manier berustte hij in wat er ging komen en voelde diep van binnen zelfs iets van vertrouwen opkomen, vertrouwen dat het allemaal goed zou komen. Hij sloot zijn ogen.
“Welkom Rob". Het was de stem van Marinka. Hij zag haar. En toch lag hij in de stoel, met gesloten ogen. “Je hebt gekozen om het recreatieprogramma te starten". Rob opende zijn ogen, maar bleef Marinka zien, als een soort transparante laag over het beeld wat zijn ogen zagen: de witte lichte binnenkant van de stoel. “Rob, zojuist heeft de recreatiestoel zich verbonden met je lichaam. Het proces van recreatie gaat nu beginnen. Daarna is het mogelijk om op Venus te overleven. Vervolgens doorloop je het proces van resocialisatie en ben je vrij om de ruimtehaven te verlaten". Rob knikte onwillekeurig, hij wist dat het nu niet uitmaakte hoe hij reageerde. “Rob", Marinka’s stem kreeg een ernstige toon: "het proces van recreatie is ingrijpend. Daarom vertellen we je in fases wat er precies gebeurt. Wat we je nu vertellen is dat het totale proces ongeveer zes maanden duurt. Het grootste deel van die tijd word je in slaap gehouden. Het gevoel is vergelijkbaar met hybernatie, zoals je dat al meemaakte onderweg naar deze planeet. Als je weer wakker wordt voelt het alsof je maar heel even geslapen hebt. Ontspan maar Rob. Welterusten Rob". Rob doezelde weg en hoorde prettige stem van Marinka en het fluisterende zoemen van de machine niet meer.
“Esmé, ga niet weg!" Rob zag hoe ze opstond, een angstige blik in haar ogen. De alarmbellen loeiden indringend. Esmé draaide zich om. Rob zag haar ultrakorte platinablonde boblijntje, haar kaalgeschoren nek. Ze bukte zich om het minirokje op te rapen wat ze een kwartier geleden razendsnel had uitgetrokken. “Esmé!" Rob voelde hoe zijn keel brandde, hij probeerde te praten, maar zijn stem klonk anders. “Esmé, wat bedoel je? Wat bedoel je met ‘het kan wel eens de laatste keer zijn’?" Esmé had zich weer aangekleed. Ze draaide zich om, haar mooie zwaar opgemaakte ogen keken hem smachtend aan. Ze haalde haar hand over haar kaalgeschoren nek. Toen verhardde ze. Ze trok haar minirokje recht. “Rob," ze klonk zakelijk, de stem van de vrouwelijke militair: “ik bedoelde dat de volgende keer als je mij ziet jij niet veel meer van mij zult verschillen". Haar stem echoede weg. “Jij zult spoedig net als ik zijn"…
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
Het licht golfde. Van lichtgroen naar zachtroze. Het tintelde tot diep in je vezels. Het rook naar de lente. “Wakker worden", zei een zachte stem. “word wakker!" Het was de stem van Marinka. Ze klonk heel ver weg. Het golvende licht, het zachte trillen, het voelde zo prettig.
Marinka kwam dichterbij. “Ik zie dat je wakker bent. Fijn! Ik heb goed nieuws: je hebt het recreatieproces bijna doorlopen, alles is goed gegaan. Hoewel het voor jou in eerste instantie zal voelen alsof je een paar uur geleden in de stoel bent gaan liggen zijn er om precies te zijn zes maanden, drie dagen en tweeënhalf uur verstreken. Er is veel gebeurd, voor je de stoel mag verlaten zal ik je vertellen wat er is gebeurd".
“Het recreatieproces is precies wat het woord zegt: re-creatie. De stoel waarin je ligt heeft in zes maanden tijd je lichaam vanaf DNA-niveau opnieuw opgebouwd. Elke cel van je tenen tot je hersencellen is vervangen. Dat betekent dat je beschikt over een jong, splinternieuw lichaam. De reden waarom we dit moesten doen is deze planeet. Deze ruimtehaven is een beschermde omgeving maar dat kost enorm veel van onze energie. De rest van de planeet is dodelijk voor de ene helft van de mensheid. Om te kunnen leven op Venus, moest jij veranderd worden in de goede soort. Het apparaat waarin je ligt heeft alle Y-chromosomen in je lichaam vervangen voor X-chromosomen. Verder hebben we je lichaam zo gemodificeerd dat je er op op een prettige manier mee kunt leven. Vanaf nu ben je helemaal vrouw. Inclusief alles wat daar lichamelijk bij hoort, en alles wat er niet bij hoort is verwijderd. Welkom, lieve medeburgeres van Venus!"
“Je herinneringen zijn, zoals je merkt niet gewist. Jij blijft jij, ook al ben je helemaal vernieuwd. Nu je lichaam vrouwelijk is zul je merken dat ook je geest, je manier van denken en reageren, je emoties, meer en meer vrouwelijk zijn geworden. Je oude naam ‘Rob’ is niet langer geschikt. Vanaf nu zullen we je ‘Robyn’ noemen. Ik stel voor dat je nu eerst jezelf gaat bekijken. Neem je tijd. Als je zover bent kunnen we verdergaan met de tweede stap: ‘resocialisatie’. Welkom, mooie prinses van Venus!" Het beeld van Marinka verdween.
Rob/Robyn ademde zo diep in als ze maar kon. Haar longen vulden zich met lucht. Adem in. Adem uit. Toen opende ze haar ogen. Ze lag in de recreatiestoel. Ze was nog steeds in de badkamer van haar verblijf op de ruimtebasis. Ze zag de marmeren vloer, de glimmende wanden, het sfeervolle licht. Heel even leek het alsof ze maar heel kort geslapen had. Alsof ze nog maar net in de stoel was gaan liggen. Maar direct wist ze dat ze niet alles gedroomd had. Alles was veranderd. En het was meer dan alleen ‘weten’. Tot in de diepste vezels voelde ze de verandering. Ze voelde zich jong, springlevend, meer dan ooit. Een golf van emotie kwam op. Ze wilde huilen en lachen tegelijk. Het gevoel was bijna ondragelijk. Alles tintelde. Het voelde totaal onbekend en tegelijk zo volmaakt goed. Wat was er gebeurd?
Robyn kwam overeind, en stapte uit de stoel. Ze wankelde meteen, zocht naar evenwicht. Het zwaartepunt van haar lichaam leek veranderd. Haar hoofd voelde anders, heel zwaar. Toen besefte Robyn dat de korte militaire crewcut was veranderd in een volle, zware bos golvend lang haar. Ze kon het niet meteen zien, maar het voelde alsof het tot halverwege haar rug kwam. Ze keek naar beneden en schrok toen toch. “Wow…wat is…" haar adem stokte in haar keel toen ze de twee mooie grote borsten zag. Háár borsten. Het duizelde Robyn. In een flits besefte ze wat er nog meer gebeurd was. Ze liep naar de andere ruimte, waar de spiegelwand was. Ze dacht aan de seks met Esmé, waarmee dit allemaal begonnen was. Ze liep naar de grote spiegel tussen de lichtgevende panelen.
Robyn hapte naar lucht. In de spiegel zag ze een naakte, jonge, mooie vrouw. Ze zag er uit alsof ze ergens tussen de twintig en de dertig was. Haar lichaam was perfect. Robyn bekeek de vrouw van boven tot onder. Ze keek de vrouw in haar ogen. Met een schok drong het tot haar door dat ze naar zichzelf keek. Het waren haar eigen vertrouwde ogen. Het was een bizarre ervaring. Ze herkende elk trekje in haar gezicht, zij was echt zichzelf, jarenlang had zij dit gezicht in de spiegel gezien. Maar tegelijk was het nu zó anders. Ze was veranderd in een volmaakte vrouw. Het stoere mannelijke was verdwenen en vervangen voor een mysterieuze vrouwelijke schoonheid en tederheid. Ze keek naar haar gezicht. Haar haar was schitterend, kastanjebruin, een lange volle bos mooi haar tot halverwege haar rug, precies zoals ze al gevoeld had. Haar ogen dwaalden lager. Twee gespannen volle borsten, een mooie navel. En onder een dikke bos krullend schaamhaar zag ze een vagina. Een vreemd gevoel van opwinding maakte zich van Robyn meester. Ze zakte neer op het randje van het bed en deed haar mooie lange benen wijd. Geobsedeerd bekeek ze zichzelf. Ze had een klein strak kutje. Het voelde zo geil, en tegelijk zo verwarrend. Ze dacht aan hoe ze vroeger was. Als ze een half jaar geleden had geweten wat er nu met haar gebeurd was had ze waarschijnlijk zelfmoord gepleegd. Maar nu ze er zo ongewild mee geconfronteerd werd voelde Robyn boven alles een overweldigende mengeling van geluk, fascinatie en opwinding. Tegelijk voelde ze onmacht, over dat dit haar overkwam, spijt omdat ze nu besefte dat Esmé gelijk had gehad toen ze zei ‘het zou wel eens de laatste keer kunnen zijn’… Esmé. Ze voelde boosheid als ze aan Esmé dacht, die dit alles geweten moest hebben. Samen met Sabrina Cortar en Eleonora Celeste had ze een spel gespeeld. En nog steeds wist Robyn bijna niets over dat spel, ook al had het haar leven voorgoed veranderd. Tegelijk miste ze Esmé ontzettend. Ze besefte dat ze met Esmé nooit meer kon delen wat ze hadden gehad. Kon dat niet? Robyn keek in de spiegel naar de bos met schaamhaar, ze legde haar vinger op haar nieuwe clitoris. Het voelde zo vreemd. Ze dacht aan Esmé met haar kaalgeschoren nek, het sexy boblijntje. Ze dacht terug aan hoe ze Esmé was binnengedrongen, toen, op de Lunar Shimmer. Ze keek nog eens naar haar eigen nieuwe strakke kutje. De seks die ze hadden gehad kon nooit meer. “Esmé!" het werd een schreeuw uit het niets, in het niets. Ze hield van Esmé. Dat wist ze nu heel zeker. Zou ze Esmé ooit nog zien? Robyn voelde hoe de vragen teveel werden, de heftige emoties welden diep in haar op. Het waren nieuwe emoties, diep en intens zoals ze nog nooit eerder had ervaren. Ze besloot er voor nu aan toe te geven. Ze zakte op het bed en huilde.
Rate this story now.
Enter some comments about this story or see what others have said on the forums.
Recommendations
If you liked this story, here are others that you might like.
Your Internet home for stories about male and female haircuts, head shaves, buzz cuts, alternative hairstyles, and more!
Copyright 2002-2012 by the owners of HaircuttingStories.com