HaircuttingStories.com

Aangevallen door Venus (Hoofdstuk 7)

Het duurde niet lang of de lichten in Robyns ovale kamer dimden. De spiegelwand veranderde in een beeldscherm en al snel verscheen Marinka weer. Robyn had haar tranen gedroogd en zat met haar armen om haar benen geslagen op het bed. Het lichtblauwe mantelpakje gaf Marinka iets van de uitstraling van een stewardess. Het paste wel bij haar functie vond Robyn. Terwijl ze Marinka’s korte rokje en haar lange benen bewonderde drong het tot haar door dat de grote veranderingen aan haar lichaam en geest gelukkig niet betekende dat ze ineens op mannen viel. Marinka was dan ook adembenemend om te zien. Op de fijne blonde krulletjes bovenop haar hoofd na had ze haar hoofd vrijwel kaalgeschoren. Ze droeg grote oorringen en het bij haar borsten opgewerkte decolleté verhulde niets. Robyn voelde hoe haar eigen borsten gespannen werden en het bloed naar haar lippen stroomde.

“Lieve Robyn". Marinka’s stem was zacht en deed je onwillekeurig denken aan een veld vol bloemen. “Ik hoop dat je je ondanks alles goed voelt. Het is ongetwijfeld erg verwarrend allemaal, maar weet dat velen je zijn voorgegaan, en ook dat de antwoorden komen. En Robyn, ik moet je zeggen: je bent echt schitterend mooi geworden. Ik hoop echt dat je dat zelf ook vindt". Robyn knikte onbewust en haalde haar hand door haar lange haar en gooide het over haar rechter schouder. “Wanneer jij er klaar voor bent kun je je aankleden. Daarna gaan we verder met de volgende stap. Er ligt een eenvoudige tunica voor je op de tafel en een paar slippers, voor nu is dat kleding genoeg. De deur van je kamer gaat vanaf nu open zodra je je linkerhand drie seconden op het deurpaneel drukt. De deur herkent je ook als je weer naar binnen wilt. In het resocialisatieproces word je klaargemaakt om in de samenleving van Venerapolis te kunnen functioneren als volwaardige Venus, bewoonster van deze planeet. “Wil ik dat wel?", flitste het door Robyns hoofd. Maar tegelijk wist ze dat er geen weg meer terug was, en diep in haar hart wist ze ook dat ze absoluut niet meer terug wilde. Het leek of Marinka gedachten kon lezen. “Misschien dat je nu nog niet zo zeker bent of je wel loyaal wilt zijn aan Venus, nu dit alles je is overkomen. Maar ik weet zeker dat je snel overtuigd zult zijn, Robyn: het is een heerlijk leven als vrouw van Venus; de aarde en het leven als man kunnen er niet aan tippen. En wie weet of er niet een hele mooie militaire carrière inzit". Ze knipoogde. “Dat moet jou toch aanspreken, Robyn". Marinka legde haar hand op haar kaalgeschoren nek. Met haar oogleden half dicht, genoot ze gedurende enkele seconden zichtbaar van de stugge stoppeltjes in haar nek. Toen keek ze Robyn recht in de ogen. “Wacht maar prinses! Wacht maar". Met een mysterieuze glimlach verdween ze en het beeld werd weer spiegel.

Marinka was weg. Robyn besefte ineens dat ze nog steeds naakt op het bed lag, dat ze met haar hand tussen haar benen zachte masserende bewegingen maakte. De laatste woorden van Marinka hadden haar opgewonden. Ze haalde haar hand door haar krullende schaamhaar. En deed toen haar handen omhoog, naar haar hoofd en haalde beide handen door het lange glanzende bruine haar, vanaf haar smalle schouders, langs haar hals, helemaal omhoog langs het achterhoofd. Het haar was vol en zwaar. Robyn hijgde terwijl ze bedacht wat er allemaal kon met dat haar. Op de één of andere manier wond de gedachte dat ze dat mooie haar kon opsteken, vlechten, knippen, kleuren, krullen en wie weet wat nog meer haar geweldig op. Vreemd! Ze verlangde ernaar om nu ze echt vrouw was zich ook volledig vrouwelijk te gaan gedragen. Robyn stond op van het bed met de zachte roze kussens en liep naar de tafel en pakte de linnen tunica. Een eenvoudiger jurkje kon niet bestaan. Ze schoot het aan en knoopte het lint dat als ceintuur diende om haar middel. Het voelde zo vreemd. Ze paste de slippers en liep naar de spiegel. Het jurkje verhulde niet veel. Het viel wijd en was net lang genoeg om de bovenste helft van haar dijen te bedekken. Ze draaide zich om haar as, keek zichzelf in de ogen en noemde haar eigen naam: “Robyn!". Toen liep ze naar de ondoorzichtige matglazen deur.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Een mooie felblonde adjudant liep naar de matglazen deur van het kantoor van Eleonora Celeste. De deur gleed open, ze trok haar korte rokje recht en op haar stilettohakken klikklakte ze naar binnen. In de witleren stoel zat Celeste, met haar rug naar de deur en keek door de tegenoverliggende glaswand naar de aardse UNOMEX-maanbasis buiten. De adjudant salueerde. “Het evaluatierapport over de Lunar Shimmer, mevrouw". Het duurde een seconde voor de starende blik uit Eleonora’s ogen verdween. Ze draaide zich om in de stoel. “Probleemloos?", vroeg ze? “Probleemloos, mevrouw". Eleonora’s pupillen vernauwden zich. “En de kapitein?" “Het leek even moeilijk te worden, maar hij is na zes maanden als laatste ‘om’". “En nu geniet ze", voegde de adjudant eraan toe. Celeste knipperde met haar ogen. Een kille blik verscheen op het gezicht van de beautykoningin annex bevelhebber van het maancommando. “Genieten?", lispelde ze. “Kijk uit met dat woord, adjudant". De adjudant knikte. “Ja, mevrouw". Beiden bewogen zij hun rechterhand omhoog en streelden de korte stoppelige haartjes van hun opgeknipte nek. Toen draaide de adjudant zich om en vertrok.

-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

Robyn drukte haar linkerhand drie seconden op de deur. Het paneel gleed open, Robyn stapte naar voren. De lichte ruimte die ze eerder in een flits gezien had bleek een lange lichtgebogen gang te zijn, waarop een veelvoud van deuren uitkwam van hetzelfde type als waar zij juist doorheen gekomen was, steeds met ongeveer tien meter afstand tussen elke deur. De gang was wit en licht, door halftransparante panelen scheen een licht waarvan niet duidelijk was of het zonlicht of kunstlicht was. De wand aan de overkant was volledig transparant. Je kon zo in de aangrenzende ruimte kijken: een enorme driehoekige hal. Naar boven toe liepen de drie wanden naar elkaar toe zodat het eindigde in één punt, een tetraëder met lichtgebogen zijden. In elk van de twee tegenoverliggende wanden was een nieuwe gang. Het zachte witte licht in de zaal leek door de drie muren heen te gloeien. Exact in het midden stond een ronde, transparante desk. Er was niemand in de gangen en in de grote ruimte. Robyn keek naar rechts. Dertig meter verderop was de wand in de lage gang open, zodat Robyn daar de grote driehoekige ruimte in kon lopen. Haar leek haar volstrekt logisch naar de desk in het midden te lopen.

Eerst leek het of er niemand achter de desk was, maar zodra Robyn dichterbij kwam, verscheen uit de vloer een holografische projectie. Het was Marinka. Ze was net zo mooi als altijd. “Robyn", begon de holoprojectie. “ben je klaar voor je tweede stap, ben je klaar voor je resociali…" De stem werd abrupt afgebroken. Het beeld knipperde, de Marinkaprojectie stoorde en verdween met een zacht sissend geluid om plaats te maken voor een ander beeld. Ondanks de veel slechtere kwaliteit van de nieuwe holo, duizelde het Robyn. Ze zocht steun en kon nog net de transparante balie vastpakken om niet te vallen. De projectie was Esmé.

Verbijsterd keek Robyn naar het beeld. Esmé zag er vreselijk uit. Ze leek een soort zwarte overal te dragen en haar haar was lang geworden in de afgelopen zes maanden. Het was donkerbruin met pluizige blonde uitgroei en viel warrig op haar schouders. “Rob", zo begon Esmé, terwijl het holoprojectie storend knipperde. Esmé aarzelde “Of…ik weet niet hoe ik je nu moet noemen, ze zullen je wel een nieuwe naam gegeven hebben?" Robyn voelde de emotie opkomen bij het horen van haar oude naam. “Rob, we hebben weinig tijd. Je moet heel goed naar me luisteren Rob! Ga niet door met stap twee. Ga niet door met de resocialisatie. Dat is onze enige kans. Je moet ontsnappen Rob!" Het beeld knipperde weer en leek slechter te worden. “Luister Rob: ik kan nu niet uitleggen wat het me gekost heeft om dit holosysteem te hacken. Maar het was mijn enige kans jou te bereiken op dit moment. Rob", ze slikte even, “Rob, ik kon er niets aan doen. Het enteren van de Lunar Shimmer, de eerste stap ‘recreatie’ waar jij nu doorheen bent: ik kon het niet tegenhouden. Maar onthou dit Rob: Ik hou van je, ook zoals je… nu… bent." Het woord ‘nu’ klonk emotioneel. “We hebben maar één kans, en dat is als jij nu ontsnapt uit het gasthuis van de ruimtehaven. Wees niet bang, deze planeet is niet langer dodelijk voor je. Ik weet dat je nu… vrouw bent Rob". Esmé keek over haar schouder, alsof ze opgejaagd werd. “Luister: ik moet nu gaan. Zoek me op in Xandra’s bar, in district 8 in Venerapolis. Je kunt ontsnappen door het kunstmatige dampkringsysteem rond de ruimtehaven. Elke ruimte is daarop aangesloten. In jouw cel heb ik één paneel laten saboteren, achter één van de vier lichtpanelen vind je een luchtkoker… Er zit een ontsteking achter het paneel gemonteerd met stemherkenning. De ontsteking herkent alleen jou. Doe voorzichtig Rob!" Esmé keek nog eens over haar schouder, haar lange haar wapperde in haar ogen. “Ze komen er aan Rob! Ik moet weg! O ja, het codewoord om het paneel te laten ontploffen is… ‘zwanger’.“ Het beeld van Esmé knipperde en verdween. 

Wordt vervolgd.

Rate this story now.
5- Excellent 4- Very good 3- Good 2- Needs work 1- Poor  

Enter some comments about this story or see what others have said on the forums.