De tachtig crewleden van de Lunar Shimmer stonden met hun rug naar de schoonmaaklift opgesteld waarin Robyn zich angstvallig tegen de noodladder op de achterwand drong om maar niet ontdekt te worden. De lift leek uit te komen op een plateau dat iets hoger lag, ze kon daardoor de zaal bijna helemaal overzien terwijl zij zelf nauwelijks gezien kon worden. Het was de perfecte schuilplaats. De crew van de Lunar Shimmer stond heel dichtbij. Bij één van de ingangen van de zaal ongeveer dertig meter bij haar vandaan, zag Robyn voor het eerst sinds haar kennismaking met de Adviseur voor haar nieuwe Venusbewoonsters. Aan weerszijden van de matglazen schuifdeuren stonden twee vrouwelijke commando’s. Althans, zo dacht Robyn: ze zagen er niet uit alsof ze van breien hielden. Maar ondanks het duidelijke gevechtskarakter van hun tenues was er ook hier weer een Celestiaanse designer aan het werk geweest: hun zware uitrusting en - naar verwachting - dito taak, deed zo te zien niets af aan de sexy uitstraling en houding van deze meiden. Beiden waren gekleed in hetzelfde zwart als de UNOMEX-uniformen die Robyn kende. Ze droegen hoge zware zwarte laarzen met een hoge stevige hak. De laarzen vielen tot over de knieën van hun lange sexy benen die verder waren gehuld in een stevige open visnetmaillot. De rest van het tenue bestond uit een ultrakort zwart broekje dat de billen van de dames maar half bedekte en een open, laag uitgesneden zwart hemdje zonder mouwen, maar stevig genoeg om de volle strakke borsten in bedwang te houden. Om hun middel droegen ze een vuurrode riem met daaraan een soort kristalachtige granaten. Elk van hen droeg in de gehandschoende rechterhand een klein kruisboogachtig wapen. De kruisboog en de granaten waren van een makelij zoals Robyn nog nooit eerder had gezien. En ook voor commando’s was kennelijk een soort kapselcode bedacht: beiden meiden droegen exact hetzelfde superkort geknipte gitzwart geverfde haar. Toen één van hen haar gezicht wegdraaide van Robyn om iets tegen haar collega te zeggen werd haar achterhoofd zichtbaar. Robyn begon er sinds ze op Venus was langzaam aan te wennen dat haar adem af en toe stopte nu ze regelmatig dit soort momenten meemaakte, maar ook nu brak het zweet haar uit: het haar van het meisje was daar van haar nek tot net boven de oren kortgeschoren en de resterende stoppeltjes waren vuurrood gekleurd, hetzelfde rood als dat wat Robyn bij de Adviseur had gezien. Het was perfect. En weer betrapte Robyn zichzelf erop dat ze haar met hand naar haar eigen lange haar zocht, ze voelde haar lange paardenstaart die ze met het stukje ceintuur van haar tunica had samengebonden. Ze voelde de verleiding om het deurtje open te doen, zodat ze zich kon overgeven aan deze hotshots en hun Adviseur, hopend dat ook zij, Robyn, misschien net als zij…
Robyns betovering werd doorbroken doordat er iets gebeurde in het midden van de zaal. De groep van tachtig draaide zich als één man om, om te kijken hoe een glazen plateau zwevend omhooggleed tot er een soort podium was ontstaan in het midden van de zaal. Op het podium stond Sabrina Cortar. Robyn moest zich vasthouden aan de wand van het liftje. Sabrina zag er adembenemend uit met haar nieuwe Adviseurslook. “Lieve zusters van de Lunar Shimmer", zo begon Sabrina. Ze had geen enkele moeite de overvriendelijke ‘wij-zijn-allemaal-zussen’-bewoordingen die Robyn had gehoord van de eerste Adviseur en Marinka naadloos over te nemen. Sabrina ging verder, haar dromerige stem galmde door de enorme driehoekige ruimte: “jullie zijn allemaal reeds welkom geheten nadat jullie allen de eerste stap om te overleven op Venus hebben doorlopen. Vooral voor vijftig van jullie was dat zeer ingrijpend, maar ik weet zeker dat jullie er snel geen spijt van hebben dat je bent doorgegaan". Ze stopte even. Robyn zag hoe de tachtig dames om zich heen keken. Nu pas viel het haar op dat de dertig meiden die al op de Lunar Shimmer – en daarvoor altijd al - vrouw waren geweest een beetje apart stonden van de andere vijftig. De dertig meiden zagen er met hun korte blonde opgeknipte boblijntjes nog hetzelfde uit als toen ze aan boord van de Lunar Shimmer waren gegaan, nu tien maanden geleden. De andere vijftig leken meer op Robyn. Ze hadden lang haar, en verschillende van hen leken nog onwennig te zoeken naar de meest ideale houding om hun sexy lichaam op elegante manier overeind te houden. Robyn keek naar de gezichten en probeerde te herkennen wie wie was, maar dat viel nog niet mee. Als ze nou alleen maar Lars of Mario kon vinden… Haar ogen dwaalden langs de gezichten. Op de achterste rij stond eigenlijk heel dichtbij haar een jonge vrouw met lang blond haar. Robyn keek naar haar gezicht. Lars? Plotseling besefte ze weer hoe bizar dit was. Lars Sax, op aarde hadden ze elkaar jaren gekend. Lars, de rustige, betrouwbare vent, met zijn technische knobbel, die altijd een oplossing wist. Was dit Lars? Het moest wel. Nu ze langer keer werd Robyn meer zeker van haar zaak: de vrouw die ze zag door het kleine raampje van de liftdeur zou een zus van Lars hebben kunnen zijn: dezelfde houding, dezelfde blik. Dit was Lars Sax. Maar wat nu? Robyn besefte dat ze eigenlijk nauwelijks een plan had. Ze wilde hier weg, de stad in. Maar hoe? Zou ze Lars mee kunnen krijgen? Zou Lars überhaupt wel aanspreekbaar zijn?
Ze schrok op toen ze Sabrina weer hoorde: “… vijftig van jullie zullen in de komende 45 minuten ook de tweede stap maken, op weg naar volledige participatie in onze mooie samenleving op Venus. De andere dertig hebben dit al eerder gedaan en mogen zo dadelijk alvast doorlopen naar ons overgangsstation. Daarvandaan zullen jullie naar je nieuwe thuis gebracht worden". Robyn zag hoe een golf van opwinding zich van de dertig meiden met de boblijntjes meester maakte. Aan de rechterkant net buiten Robyns blikveld gingen grote deuren open en de dertig meisjes die al beide stappen hadden doorlopen verdwenen joelend uit de grote zaal. Toen ze weg waren nam Sabrina weer het woord. “Lieve prinsessen van Venus, jullie zien er nu al geweldig uit. Maar om ook in de samenleving op onze fantastische planeet zonder problemen te functioneren is het belangrijk nu snel door te gaan met stap twee: resocialisatie. Graag hadden we een ieder wat meer tijd gegund om naar deze stap toe te groeien en ook een ieder individueel eh…, maar omdat eh… het eh… omdat er onvoorziene ontwikkelingen in de ruimtehaven zijn, …omdat het erg druk is willen we jullie nu als groep deze stap aanbieden. We gaan ervan uit dat jullie dit begrijpen".
In achterste rijen van de groep zag Robyn wat beroering ontstaan. Het was duidelijk dat Sabrina gespannen was. Waarom wilden ze versnellen? De enige reden die Robyn kon bedenken was zijzelf. Haar ontsnapping was ontdekt! Ze had nauwelijks tijd om te denken want Sabrinas stem echoede al weer verder “… en daarom krijgen jullie nu alle vijftig een standaard resocialisatiebehandeling. Hiermee wordt jullie voorlopig allemaal de rang van Aspirant-Venus toegewezen. Zodra je je daarna in de samenleving van onze planeet begeeft kun je je verder specialiseren naar gelang je eigen interesses. Het resocialisatieproces heeft een fysieke en psychische component. Fysiek zul je het uiterlijk en de kleding krijgen, passend bij je rang van Aspirant. De psychische component betekent dat we je willen helpen om vrouw te zijn volgens de regels zoals we die op onze planeet hanteren". Het was duidelijk dat Sabrina enorme haast had. Ze deed nog nauwelijks haar best een vriendelijke, geruststellende toon aan te slaan, haar stem klonk steeds dwingender en feller. Robyn vroeg zich af wat die laatste zin had betekend. Ze kwam tot de conclusie dat het woord ‘hersenspoelen’ het meest passend was.
Sabrina verdween en de vijftig dames kregen de opdacht vijf rijen van tien te maken. Robyn zag hoe de vrouw waarvan zij dacht dat het Lars was er in slaagde helemaal achteraan te blijven staan. Halverwege de grote zaal verschenen uit de vloer tien kleedcabines, en in de volgende rij tien requipmentstoelen van wat wel een nieuwer type leek dan dat wat Robyn toe nu toe kende. De inrichting van de zaal was ineens een kopie van de requipment-unit zoals Robyn die kende van de UNOMEX-maanbasis op aarde, alleen twee keer zo groot. De groep van vijftig meiden was wat onrustig, maar toch kreeg Robyn de indruk dat de meesten het geen probleem vonden om stap twee te doorlopen. De vrouw die Lars moest zijn stond vlakbij, op nog geen drie meter afstand van haar schuilplaats in de schoonmaaklift. De eerste tien dames hadden een kledingpakket gekregen en stonden nu in de kleedcabines. Na tien minuten kwam het eerste meisje naar buiten. Ze stond onwennig op halfhoge appelgroene pumps, ze had zichtbaar moeite om erop te blijven staan. Al snel kwamen de andere negen ook uit de cabines. Robyn kon door het kleine raampje net een glimp van één meisje opvangen. De kleding was opvallend genoeg niet militair, het was een schattig, kort vrijetijdsjurkje in dezelfde groentinten als de schoenen. Over de linkerkant liep van onder tot boven een vrolijk motief met grote rode rozen. Het jurkje was gemaakt van stevige stof en had een laag vierkant decolleté en een hoge taille. De onderkant van het jurkje was wijd, met plooien en bedekte net de billen van het meisje. De dikke panty die het meisje droeg was egaal, halfdoorschijnend appelgroen. Haar lange sexy benen werden extra benadrukt doordat op het linkerbeen van onder tot boven dezelfde grote rode rozen waren geprint.
De eerste groep wankelde onwennig op de hakken, een beetje zenuwachtig, naar de requipmentstoelen. Achter hen gingen tien nieuwe meisjes de kleedcabines in. De eerste tien gingen elk zitten in één van de stoelen en werden gefixeerd. Hoe penibel Robyns situatie ook was en hoe slecht ze het ook kon zien door het kleine raampje van haar schuilplaats, zelfs nu vond ze het een fascinerend en opwindend schouwspel. De stoelen begonnen volledig synchroon met de was- en kleurbehandeling. Volledig ontspannen lagen de meisjes achterover. Na een minuut waren hun lange haren goudblond. De robotstoel zoemde soepel heen en weer en elk van de meisjes leek volledig in trance door de zachte masserende bewegingen. Na het kleuren bewoog een grote halftransparante kap, over het hoofd van elk meisje. Het hoofd werd aan de binnenkant vastgeklemd en het knippen begon. Grote bossen goudblond haar gleden naar de grond. Vervolgens verdween de kap en begonnen op elke stoel zes automatisch armen met rollers het haar van de meisjes te krullen. Na drie minuten werd de permanentvloeistof uitgespoeld, het haar geföhnd. Tot slot verscheen de lampenkap nog eenmaal en terwijl elk meisje werd mooi opgemaakt, schoof nauwelijks voelbaar via de nek een lange naald naar binnen. Een stroom aan data werd in de hersenen gepompt, elk meisje werd ook in haar gedachten een prinses van Venus, ervan overtuigd dat het nooit anders was geweest. De zuiger ging aan, de fixaties sprongen los, tien meisjes stonden op uit de stoelen. Ze zagen er beeldig uit. Robyn keek naar het dichtstbijzijnde meisje. Het was een schatje om te zien. Het zomerse groene jurkje met de rozen en de sexy lange benen in de groene panty werd afgemaakt door een mooie lange blote nek, met op de kaaklijn een sprankelende goudblonde grove bos krullen. Ze was schitterend opgemaakt, een vuurode mond en dromerige ogen met donkergroene mascara.
De tien meisjes liepen in een roes via de deuren aan de andere kant naar het overgangsstation van de ruimtehaven. De tweede groep ging zitten en het ritueel begon opnieuw.
Robyn zocht vanuit haar schuilplaats naar de jonge vrouw waarvan zij dacht dat het Lars was. Het was haar opgevallen dat Lars, want ze was er inmiddels zeker van dat het Lars Sax was, bij make-upfase van de eerste groep zenuwachtig begon te worden. De ogen van de vrouw keken geobsedeerd naar de techniek van de stoel en probeerden te doorgronden wat er gebeurde. Vervolgens zag Robyn Lars schichtig om zich heen kijken, zoekend naar een ontsnappingsmogelijkheid. De tweede groep van tien meiden was bijna in de knipfase. De lampenkappen zakten over de hoofden, en vervolgens begon in de kap het knippen. En weer viel het gouden haar met bossen tegelijk op de grond.
Op dat moment, Robyn kon het nauwelijks bevatten, gebeurde er in een paar seconden ineens heel veel tegelijk.
De lichtpanelen van de driehoekige zaal knipperden en vervolgens verdubbelde het licht in intensiteit, het werd feller en feller, zo intens, tot de zaal baadde in fel wit verzengend licht. Tegelijk leek alles wat stroom gebruikte volledig over zijn toeren te gaan. De matglazen schuifdeuren in alle hoeken van de zaal klapten dicht met een dreun en de requipmentstoelen begonnen gierend door te draaien. De tien meisjes in de stoelen slaakten in koor bloedstollende kreten van wanhopige angst, ze vochten tevergeefs om uit de pols en voetfixaties te los te komen, terwijl in de lampenkappen de messen hun hoofden volledig verwoestten. Totale paniek maakte zich van de zaal meester. Het duurde alles van het begin tot het eind hooguit tien seconden. En toen ineens was alles uit. Het licht was weg, de stroom was weg, in de inktzwarte duisternis was alleen nog gegil en chaotisch rennen te horen.
Rate this story now.
Enter some comments about this story or see what others have said on the forums.
Recommendations
If you liked this story, here are others that you might like.
Your Internet home for stories about male and female haircuts, head shaves, buzz cuts, alternative hairstyles, and more!
Copyright 2002-2012 by the owners of HaircuttingStories.com